Leestijd: 2 minuten
over projectie, bewustzijn en het einde van ontkenning
In het begin was er God.
Niet als figuur.
Niet als autoriteit.
Maar als zijn.
Als dat wat alles omvat en niets uitsluit.
God kent geen vijand.
Geen grens.
Geen “wij” en “zij”.
In die eenheid verschijnt Jezus.
Niet als religie, maar als incarnatie van bewustzijn.
Hij zegt niet: geloof mij.
Hij zegt: herken mij.
“Wat je de ander aandoet, doe je Mij aan.”
Niet moreel.
Ontologisch.
De ander is jij – op een dieper niveau dan persoonlijkheid.
Dat is precies wat Advaita Vedanta al duizenden jaren zegt:
Tat Tvam Asi – Dat zijt gij.
Er is geen afgescheiden zelf.
Alleen Bewustzijn dat zichzelf ervaart via vormen.
Maar hier begint het moeilijke deel.
Want zolang Bewustzijn zichzelf niet volledig kan verdragen,
ontstaat er schaduw.
Wat niet gezien wil worden,
wordt geprojecteerd.
En dan komt Bob Marley met War.
“Until the philosophy which holds one race superior and another inferior
is finally and permanently discredited…”
Marley zingt geen politiek lied.
Hij verwoordt een bewustzijnsdiagnose.
Zolang wij verdelen
zolang wij hiërarchiseren
zolang wij onze angst, woede en
superioriteit niet integreren
is er oorlog.
Niet daarbuiten.
Hierbinnen.
En dan… verschijnt Donald Trump.
Niet als oorzaak.
Niet als duivel.
Maar als culminatie.
Als spiegel waarin alles zichtbaar wordt
wat te lang is weggeduwd.
Onverwerkt ego.
Ongeïntegreerde macht.
Rauwe impuls zonder innerlijk anker.
Trump is geen afwijking van het systeem.
Hij is het systeem, ontdaan van zijn spirituele saus.
Zonder schaamte.
Zonder verfijning.
Zonder bedding.
Dat is confronterend.
Want hij toont wat wij collectief niet meer konden dragen.
Op dit niveau heeft verontwaardiging weinig zin.
Afwijzing bevestigt alleen de splitsing.
Aanbidding net zo goed.
De vraag is niet: wat vind je van hem?
De vraag is: wat raakt hij in jou?
Want Bewustzijn dat ontwaakt
kiest niet voor morele superioriteit.
Het kiest voor integratie.
Niet: weg met de schaduw.
Maar: kom maar in het licht.
Misschien is dát waar we nu zijn.
Aan het einde van spirituele ontkenning.
Waar liefde niet meer zacht is,
maar waarachtig.
Waar vrede niet ontstaat door mooie woorden
maar door het volledig dragen van wat verschijnt.
Niet als eensgezindheid.
Maar als eenheid.
En misschien - heel misschien -
is dat wat zich nu toont
geen val van de mensheid
maar een laatste, rauwe uitnodiging
tot bewustwording
op het hoogste niveau.
Marcel